Ik wil best in God geloven. Maar in de kerk/vaticaan, no way. En de bijbel, heel leuk allemaal, maar het had net zo goed fabeltjes-voor-volwassenen kunnen heten, in mijn opinie.
God is geen grijze oude man die boven de wolken zweeft, voor mij, sowieso niet één iemand die licht en duisternis scheidde. Als er als iets is wat ik 'God' zou noemen zou dat 'iets' moeten zijn bovenaan de reïncarnatietrap dat een soort samenvoegsel/club is van meerdere 'etiniteiten' tot een soort heel groot liefde.
En ik vind de oerknal niet minder geloofwaardig dan God schiep hemel en aard. Ja, in een week en dan een paar duizend jaar op je luie reet aankijken hoe het fout gaat? -niet beldigent bedoeld, hoor- Ik wil best geloven dat er een soort 'kracht' is die leven schept, maar de levensvormen, de omhuseltjes, zijn -vind ik- gewoon via eencelligen tot giraffen en mensen geëvolueert. En zoveel 'toeval'? ... het is nooit te beseffen hoe groot en immens het heelal wel niet is. De kans zo klein op leven, maar er zijn ook zo, zo, zo veel planeten en de tijd is oneindig. Dan moet het haast wel een keertje 'toevallig gelukt' zijn met dat leven.
Na ja, uiteindelijk kan ik ook niet meer dan geloven, en dan geloof ik wel in een soort grote liefde, maar niet in een oppermachtig wezen. Ik weet niet of je 'dat' wat ik geloof God zou kunnen noemen. Misschien wel, misschien niet.