Dat ze strenger moeten zijn, dat valt wel mee. Natuurlijk heb je meiden die 7x per jaar in een abortus kliniek zitten. Ja die zou je dus eigenlijk wel een kindje moeten laten opvoeden. Maar is dat eerlijk tegenover zo´n kleine? Nee, want het kan nooit genoeg liefde krijgen van de ouders. Je kan een abortus afschaffen, maar dan krijg je dus wel kindjes die zwaar ongelukkig zijn. Omdat de ouders het kindje eigenlijk helemaal niet wilde.
Voordat je een abortus "zomaar" even kan doen, krijg je van te voren 5 dagen bedenktijd (als je voorbij je eerste periode bent) + een gesprek op de dag zelf. Ik denk dat de wet zo goed mogelijk hierin zijn best doet. En het ligt tenslotte wel een hoop aan jezelf. Zo las ik hier medicijnen die niet samengaan met de pil. Vaak zitten er bijsluiters bij, twijfel je, kun je altijd nog de condoom erbij gebruiken Of toch even je huisarts een belletje van 3minuten geven.
Weet je, zelfs voor tienerouders (of ja, ook voor alleenstaande tienermama's) heb je allerlei hulpinstanties. Ook voor het geld, zo ben ik er sinds kort achter dat een creche best duur is, maar dat ook de belasting een hoop betaalt. Waardoor die 63 euro in de maand eigenlijk heel erg meevalt. Daarnaast heb je nog het Fiom, die je helpen met allerlei belangrijke zaken, zoals geld en weet ik het allemaal niet. Ze helpen je met het leren van formulieren in te vullen. Het klinkt misschien niet zo geweldig, en je zult denken waarom heb je daar hulp voor nodig. Maar het leert je wel zelfstandig te worden. En dat zul je wel moeten als je eenmaal zwanger bent.
Ik vind gewoon dat het per persoon verschilt, als je besluit dat je een kindje wil. En tenslotte zwanger raakt, vind ik inderdaad het onzin dat sommige dan evengoed besluiten toch maar een abortus te doen omdat ze er niet klaar voor zijn.
Heb je het ongeluk, en gaat het mis. En ben je evengoed te laat voor de MAP. En je twijfelt, maar besluit het te laten weghalen, door in jouw ogen goede redenenen. Ja wie ben ik dan om daar mijn mening over te geven?
Als iemand kan leven met haar besluit, moet je het doen. Ik hoef niet met de gevolgen te leven, en als ze spijt krijgt hoef ik daar ookal niet mee te leven.
Of het moord is of niet, de een vind van wel, de ander vind van niet.
Als het moord is, zou het in alle gevallen moord blijven. Of je nou verkracht bent, of dat het perongeluk is gebeurd. Maakt dan niet uit.
Je laat in alle gevallen het zelfde weg halen, iets wat uiteindelijk een kindje kan worden (als je geen miskraam krijgt natuurlijk)
Het kindje kan er niks aan doen dat het een vader heeft die zijn/haar moeder heeft verkracht. Het ligt aan het meisje zelf of ze ermee wil, en kan leven.
9 van de 10 niet. En ik geef die meiden dan ook geen ongelijk!
Liever een kindje die ouders (of één ouder) krijgt die 100% blij is met het kindje, dan 2 ouders (of één ouder) die het maar even doen, terwijl ze daar eigenlijk geen behoefte en zin in hebben.
Nog even een edit :
Topicstartster, uit ervaring weet ik dat ze wel kunne bewijzen of het kindje van de verkrachter is of niet.
Ten eerste, ze willen DNA na de verkrachting. Die halen ze uit je mond, vagina enzovoorts.
Op de dag dat je een abortus laat doen (als het afkomt uit een verkrachting)
Nemen ze het kindje namelijk in beslag voor onderzoek.
En op die manier kunnen ze er namelijk WEL achter komen of het van die verkrachting komt of niet.
