Ik denk dat deze hele discussie stoelt op het woord 'volwassen' als in: je hebt veel levenservaring opgedaan. Ik ben het in die zin met Dion eens dat ik altijd het idee heb dat mensen die zichzelf volwassen noemen zich boven anderen (proberen te) plaatsen. Zo'n gevoel krijg ik er altijd bij, en ik moet zeggen dat ik mezelf voor iemand van 16 jaar ook best wijs vind. Maar dan ontwijk ik het woord volwassen, ik noem mezelf wijs. (Niet dat dat niet opschepperig is, maar ik ben in ieder geval trots genoeg om toe te geven dat ik me af en toe misschien ietsje pietsje beter voel dan anderen. :'D) Maar ik denk dat je niet alleen extreme gevallen moet hebben meegemaakt om 'volwassen' te worden. (Ik begin het woord volwassen oprecht te haten.) Als ik naar mezelf kijk, ik heb een vrij vlekkeloos leven, maar maakt dat ineens dat ik niet rationeel keuzes kan maken? Omdat ik toevallig niet al m'n opa's en oma's aan de ergste ziektes heb verloren en mijn moeder geen junkie is en mijn vader ons gezin niet heeft verlaten? Gedurende je leven word je nou eenmaal gevormd, door je ouders, door school, door vrienden en vriendinnen. Je kijkt hoe zij dingen aanpakken en bewust of onbewust pik je dat op. Ik zou persoonlijk liever het woord verantwoordelijkheid in dit topic willen gebruiken, ik denk namelijk wel dat er mensen zijn die nooit kind hebben kunnen zijn toen dat nog algemeen geaccepteerd werd omdat ze grote verantwoordelijkheden moesten dragen. Je bent niet automatisch volwassen, je hebt gewoon nooit een jeugd gehad. (En misschien zijn dat wel de mensen die later childish blijven, I don't know.) Maar om nou te zeggen dat niemand volwassen wordt.. Dat vind ik dan weer bullshit.
