Ik kan niet zonder foto's. Ik vind het gewoon fijn om van veel dingen/situaties een foto te hebben. Ik vind het dan ook enorm jammer dat ik bijna geen foto's heb van de paarden vroeger. Ik heb nu dan ook best veel foto's van dingen die mij dierbaar zijn, straks is het weg en dan heb ik alleen nog maar een vage herinnering en dat wil ik niet, vandaar dus foto's.
Ik kan ook niet zonder paarden. Ik zou ook kunnen zonder mijn vrienden of familie, mensen zijn niet belangrijk voor mij, hoe stom dat eigenlijk ook klinkt.
Oke, ik heb echt het tegenovergestelde ;p
Ik vind het wel leuk om foto's te hebben, maar een herinnering zit in jezelf, precies hoe het was met je eigen beeld erbij. Als iets echt belangrijk is wordt het geen vage herinnering. (Tenzij je inderdaad echt nog een kind was, dan wel.) Je onthoud niet je hele leven of zo, maar gewoon de belangrijkste dingen blijven je bij, en tuurlijk, ik vind het ook leuk om daar foto's van te hebben, maar puur omdat een foto weer een herinnering oproept, bij een foto hoort weer een herinnering, dus daar gaat het uiteindelijk om naar mijn mening.
Ik hech dan ook juist weer de meeste waarde aan vrienden&familie. Stel je voor je had ze niet, dan heb je niemand, moet je alles alleen doen dat kan ik me echt niet voorstellen. Zonder hun had ik ook veel minder herinneringen, en dan kom je weer bij hetzelfde uit waar ik 't net over gehad ;p