Als jij in je huidige situatie zwanger zou raken, zou je het kindje dan houden?

[Sanne]

Oke, iets verdere toelichting
Je wordt zwanger, in de situatie waarin je nu zit, qua geld, qua waar je woont. Je bent zwanger geworden uit vrijwillige seks (aangezien ik gok dat bij verkrachting 99% het kindje niet houdt.) En als je niet seksueel actief bent, als je het wel zou zijn

Hoewel ik op dit moment pas 17 zou zijn als het kindje geboren zou worden, zou ik het wel willen houden. Ik ben nog maagd, maar mocht ik seks hebben wil ik gewoon mijn verantwoordelijkheid dragen. Niet dat ik onveilige seks zou willen, nee, ik zou altijd voorbehoedsmiddelen gebruiken, maar 100% garantie heb je nooit, en ik zou willen opdraaien voor dat kleine stukje dat je geen garantie hebt. MAP zou ik nemen wanneer ik al wist dat het niet veilig meer was, bij het scheuren van het condoom. Ik ben absoluut niet tegen abortus, maar tenzij ik het kind echt geen toekomst kom geven, zou ik het houden.

Op dit moment zou het erg moeilijk zijn om een kindje op te voeden, aangezien ik op school zit en nog zo jong ben, maar toch zou ik er op dit moment voor willen gaan. Thuis heb ik een goede situatie, en ik weet wel zeker dat mijn ouders me zouden steunen, en dus zou ik het kindje houden.

Ik vind het best wel interessant/leuk om er over na te denken hoewel er op dit moment totaal geen sprake van is. Nu jullie!

[AUTUMN]

ik heb het er wel eens over gehad met mijn moeder, ze weet niet dat ik al seks heb gehad. maar goed, ze zei dat ze er voor me zou zijn en ook voor het kindje zou zorgen, als ik naar school moest bijvoorbeeld. dat zou ze absoluut niet erg vinden, het leek haar alweer helemaal leuk om een klein kindje in huis te hebben. maar ze zou het wel jammer vinden voor mij, omdat ik dan te snel volwassen zou moeten worden en dat ik echt een enorme verantwoordelijk op zo'n jonge leeftijd zou moeten dragen, en dat het misschien wel het einde zou betekenen van mijn studie. dat mijn moeder er zo over denkt helpt natuurlijk wel, stel dat ik zwanger raak, weet ik wel dat ik er zeker niet alleen voor sta. maar of ik het zelf zou houden.. ik weet het niet. op dit moment niet, ik heb geen stabiele relatie (je kunt het niet eens een relatie noemen), maar ik zou abortus niet over mijn hart kunnen verkrijgen, denk ik.

[Willes]

Leuk dat je deze discussie opend!

Ik zal eerst even mijn situatie toelichten. Ik ben bijna 17, als het kind geboren zou worden zou ik dus ook 17 zijn. Mijn vriend is ook 17, laten we er maar dan vanuit gaan dat hij de vader is. Ik ben aan de pil, dus als ik zwanger zou raken zou dat komen doordat ik de pil vergeten zou zijn, of het net die 0,01 % is.

Ik woon nog thuis en zit nog op school, 5vwo. Mijn vriend woont ook bij zijn ouders, maar wel een half uur rijden hier vandaan. Mijn ouders zijn beide in de 50, dus ik zou het hun niet aan kunnen doen om hun het kind op te laten voeden (Ik heb wel eens meegemaakt dat de moeder van het meisje, die redelijk jong was, het kind op zou voeden).

Ik hecht veel waarde aan de vrijheid die ik nu heb. Ik kan eigenlijk alles doen wat ik wil (qua sport, school hobbies, uitgaan etc.). Een kind zou die vrijheid in zeer grote malen wegahalen. Ik weet dat sommigen mensen zeggen dat een eigen kindje veel goed maakt, maar ik weet niet zeker of ik wel van dat kind zou kunnen houden. Waarom? Ik zou het verwijten dat mijn leven niet zo zal vorderen zoals ik het me had voorgesteld. Geen wilde studentenjaren met een kind op je heup. Daarbij weet ik gewoon zeker dat mijn vriend het ook niet aan zou kunnen, een kind.

Dus, als nu, á la moment, zou blijken dat ik zwanger ben, zou ik een abortus plegen.

[Pelagia.]

Ik ben over een maand 17. En ik doe het wel altijd veilig eigenlijk. Ik zou het heel moeilijk vinden om abortus te doen maar ik zou het zeker wel overwegen, omda ik weet dat ik dat kindje op deze moment geen goede toekomst kan geven, ik woon nog altijd thuis ben aan het studeren en we hebben het niet zo breed thuis. Ik zou het er heel moeilijk mee hebben maar in het belang van het kindje, zou ik het laten wegnemen.

[Becca.]

Ik zou het houden. Puur om het feit dat ik nooit dat kindje bij me weg zou halen, bang dat ik spijt krijg oid.
Tenzij het levensbedreigend oid voor het kindje is, zou ik het houden. Hoe moeilijk het ook is.

[Kelly.]

Ik zou het weghalen, omdat ik veeul te jong daarvoor ben. In het belang van het kindje, wat moet een kindje nou met een 14-jarige moeder?

[Sanne]

@ Rosie en Kelly

Maar, je kunt wel zeggen: ''in het belang van het kind'', maar dat is ook wat je er zelf van maakt he. Als jij er voor gaat, en de situatie zo goed mogelijk probeert te krijgen, ben je een betere moeder voor je kindje dan een moeder van een 25 die zwaar aan de drugs is. Ik bedoel maar, dat leeftijd niet alles zegt, hoeveel 14 van Kelly wel echt heel extreem is.

[Kelly.]

@ Sanne,
Ik denk dat het wel in het belang van het kind is dat ik het niet zou houden. Stel je voor: Ik zou het kind niet alle aandacht kunnen geven omdat ik eenmaal met school zit, het kind word als het ouder is waarschijnlijk gepest met zn/haar jonge moeder.
Ik bedoel; als je 14 bent ben je eigenlijk nog niet zelfstandig genoeg voor een kind, je bent wel ver o weg maar je zou het mentaal en fysiek niet aankunnen, dan is het in het belang van het kind dat zn/haar moeder niet instort. Anders moet het kind misschien opgroeien met een depri-moeder en heeft het misschien een rotjeugd.

[Em.]

Nee.

Ik kan het simpelweg niet aan. Ik moet mijn middelbare school nog afmaken, dan moet/wil ik nog studeren. Ik WIL helemaal geen kind, nooit eigenlijk, en helemaal niet nu. Ik zou er maar ongelukkig van worden, ik zou janken als ik wist dat ik een kind moest houden, ik wil die verantwoordelijkheid niet, ik wil geen gebroken nachten, ik wil geen zorg, ik wil niet op mijn 20e bij de kleuterschool staan. Ik wil eerst mezelf nog vinden en een studie doen en dan leven en werken en dán, dan nog steeds geen kind. Ik ben gewoon geen moeder, ik kan het niet, ik zou dodelijk ongelukkig worden en het kind zou met mij ook niets opschieten. Depressieve te jonge moeder zonder goede studie, ongewild kind zijn?

Indien het nog heel klein is en jong en zo, zou ik het laten aborteren. Dan is het nog geen kind, nog geen mens, het is iets wat eventueel een mens kan worden, maar momenteel niet veel meer dan een mismaakte bloedprop zonder denkvermogen of ademhaling. Ik geloof niet dat ik iets als een mens moet zien wat op dat moment geen mens is.

Misschien zou ik het later (als het al langer in mijn buik zat en zo) laten adopteren, ik weet het niet. Dat zou ik nog steeds vreselijk vinden en ik zou ook niet het idee hebben dat ik nu een mens 'leven heb geschonken' en daar blij om zijn. Dat mens heeft er niet om gevraagd en ik heb het niet gegeven, ik heb het hooguit niet ontnomen toen het er was.

[Lori.]

Mijn situatie is wel anders dan bij de meeste van jullie. Ik ben 20, m'n vriend 25 en we wonen samen. We hebben een kamer over, wat -in principe over een paar jaar- de baby kamer zou worden.

Reem en ik weten dat we voor altijd bij elkaar zullen blijven, we zijn gemaakt voor elkaar. (Ik vond dat altijd zó raar klinken, als anderen het zeiden over hun relatie, maar nu voel ik dus precies 't zelfde als hun.)

Als we nu een kind zouden krijgen, houden we het.
Sowieso zijn we nu al met baby uitzet bezig, als we iets écht leuks zien nemen we het mee.

Ook hebben we al namen enzo, voor zowel jongens als meisjes.

Ja. Wij zouden het zeker houden.

[Em.]

Mijn situatie is wel anders dan bij de meeste van jullie. Ik ben 20, m'n vriend 25 en we wonen samen. We hebben een kamer over, wat -in principe over een paar jaar- de baby kamer zou worden.

Reem en ik weten dat we voor altijd bij elkaar zullen blijven, we zijn gemaakt voor elkaar. (Ik vond dat altijd zó raar klinken, als anderen het zeiden over hun relatie, maar nu voel ik dus precies 't zelfde als hun.)

Als we nu een kind zouden krijgen, houden we het.
Sowieso zijn we nu al met baby uitzet bezig, als we iets écht leuks zien nemen we het mee.

Ook hebben we al namen enzo, voor zowel jongens als meisjes.

Ja. Wij zouden het zeker houden.

Maar -stel- je situatie was niet anders dan die van ons (en je was op dit moment 16/17 of zoiets) zou je het dan houden?

[Sanne]

@ Kelly

Ik snap je punt ook wel, sterker nog, ik ben het best met je eens. Ik wilde alleen even zeggen dat je niet echt als enige reden kan geven dat dat kind niets aan je heeft, omdat het ook aan je eigen instelling ligt.
En het niet aankunnen, ja dat begrijp ik heel goed - maar ook dat ligt niet alleen aan leeftijd, iemand van, laten we zeggen minstens 25, kan het ook niet aankunnen.
Ik denk dat je me punt snapt

[Rann.]

Het is mij al overkomen en ik heb niet gelijk van de daken lopen schreeuwen. Ik was negentien en ik vind dat nou niet de meest ideale leeftijd om moeder te worden. Maar als je de verantwoordelijkheid neemt om te seksen, moet je in mijn ogen ook de verantwoordelijkheden nemen voor eventuele "verassingen". Mijn vriend had een vaste baan, was toen ik zwanger werd 22, dus toen Timo kwam bijna 23. We hadden financieel niet zoveel problemen en konden het wel betalen. Ik ga niet zeggen, IK WAS ER KLAAR VOOR. Dat is in die negen maanden zo gegroeid, en toen ik ben bevallen was het helemaal perfect voor ons. <3 Ik heb geen moment spijt gehad dat we hebben besloten Timo te houden, nou ja, toen was Timo nog inie minie. Ondanks dat Timo nou is overleden is en er allemachtig veel verdriet heb, denk ik geen één moment "Shit, was het nou maar niet gebeurt!"

Tuurlijk zit er wel verschil tussen iemand van 30 of  bijv. 17, maar mensen vergeten nog wel eens dat je altijd voor de éérste keer ouder word, dus net zo min ervaring hebt wat betreft eigen kinderen en blablabla.

Sowieso zou ik mijn kind nooit weg laten halen omdat ik Timo al kwijt ben, en ja in mijn ogen is dat moord. Iets persoonlijks wat ik niet over mijn hart zou krijgen, dus wij zouden het houden.. dat ik ook zo afgesproken. Maar die kans is wel klein want ik heb implanon. Ik slik verder niks maar heb drie jaar lang een staafje in mijn arm die me tegen zwangerschap beschermd. Uiteraard niet voor de volle 100 procent, maar die zekerheid heb je nooit.

Verder is mijn leefsituatie ongeveer te vergelijken met Mandeu. Maar voor Timo was dat niet zo, dus ik kan wel meepraten wat dat betreft. Maargoed, nee ik laat mijn kind never weghalen. Om de discussie "eitje" "hartje" erbuiten te laten, want over een gevoel van een ander nooit praten. Wel de theorie, maar die is makkelijker gezegd dan gedaan.

[Gaby.]

Ik ben 16, en mijn vriend is 17, ik ben aan de pil dus de kans is klein.
Maar als het zou gebeuren zou ik het kindje houden.
waarom:

Mijn vriend heeft nierkanker overwonnen en chemo gehad, hierdoor is er grote kans dat hij niet erg vruchtbaar is.
Als ik dus wel zwanger zou worden, zou ik het als een soort 'wondertje' zien.
Ik heb het hier ook al vaak overgehad met  mijn ouders, en zij zouden mij altijd bijstaan, en de zorg delen.

[Kayleigh.]

Als ik nu zwanger zou worden zou ik 17 zijn als ik beval.
Ik hou het dan niet. Eigenlijk om precies hetzelfde verhaal als Em. Ik zou doodongelukkig worden met een kind en het kind ook met zo'n moeder als ik. Als ik iets helemaal niks vind dan zijn dat wel kinderen, dus ook als ik ouder ben zal ik geen kinderen nemen/willen krijgen.

[Anne.x]

Als ik dan dus een vriend zou hebben en zwanger zou zijn. dan zou ik het kindje wel houden. want ik zou het denk ik niet over me hart kunnen krijgen om me weg te laten halen.

[Nathaliee.]

Het is mij al overkomen en ik heb niet gelijk van de daken lopen schreeuwen. Ik was negentien en ik vind dat nou niet de meest ideale leeftijd om moeder te worden. Maar als je de verantwoordelijkheid neemt om te seksen, moet je in mijn ogen ook de verantwoordelijkheden nemen voor eventuele "verassingen". Mijn vriend had een vaste baan, was toen ik zwanger werd 22, dus toen Timo kwam bijna 23. We hadden financieel niet zoveel problemen en konden het wel betalen. Ik ga niet zeggen, IK WAS ER KLAAR VOOR. Dat is in die negen maanden zo gegroeid, en toen ik ben bevallen was het helemaal perfect voor ons. <3 Ik heb geen moment spijt gehad dat we hebben besloten Timo te houden, nou ja, toen was Timo nog inie minie. Ondanks dat Timo nou is overleden is en er allemachtig veel verdriet heb, denk ik geen één moment "Shit, was het nou maar niet gebeurt!"

Tuurlijk zit er wel verschil tussen iemand van 30 of  bijv. 17, maar mensen vergeten nog wel eens dat je altijd voor de éérste keer ouder word, dus net zo min ervaring hebt wat betreft eigen kinderen en blablabla.

Sowieso zou ik mijn kind nooit weg laten halen omdat ik Timo al kwijt ben, en ja in mijn ogen is dat moord. Iets persoonlijks wat ik niet over mijn hart zou krijgen, dus wij zouden het houden.. dat ik ook zo afgesproken. Maar die kans is wel klein want ik heb implanon. Ik slik verder niks maar heb drie jaar lang een staafje in mijn arm die me tegen zwangerschap beschermd. Uiteraard niet voor de volle 100 procent, maar die zekerheid heb je nooit.

Verder is mijn leefsituatie ongeveer te vergelijken met Mandeu. Maar voor Timo was dat niet zo, dus ik kan wel meepraten wat dat betreft. Maargoed, nee ik laat mijn kind never weghalen. Om de discussie "eitje" "hartje" erbuiten te laten, want over een gevoel van een ander nooit praten. Wel de theorie, maar die is makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik weet niet of dit een gepaste vraag is, maar wat is er gebeurd? ;s
Sterkte in ieder geval <3

[Rann.]

Timo is overleden door fouten in het ziekenhuis en bij de alarmcentrale van 112.

Bedankt.

[ukkie]

mijn vriendje is zoo dol op mij! Hij is echt degene die steeds weer zegt: 'ik wil later echt een kind met je. in mijn ogen ben jij echt gewoon dè moeder voor mijn kinderen'. Dat vind ik best cute. We hebben het ook best wel vaak over en dan is hij echt zoo enthousiast. Ik ben eigelijk ook wel erg enthousiast. en zou best al kinderen willen hebben. Ik ben pas 16, dus in dat geval lijkt het me niet echt verstandig. Ik zit nog op 5 HAVO en hij in het eerste jaar van een HBO opleiding. En door allerlei voorvallen weet ik ook echt niet of hij wel echt degene is waar ik kinderen mee wil. Nu zitten we in een tijd dat het goed met ons gaat, maar in het verleden is er zooo veel mis gegaan. Mijn vertrouwen was geschonden, we ergerde ons aan elkaar. Ik ben gewoon bang dat dat met kinderen alleen maar erger zou worden. Dat er dan echt veeeeeel meer spanning tussen ons is.
Het lijkt me echt al leuk om nu kinderen te hebben. En vind het best lief dat hij het zo graag wil. Maar nu niet. Ik zit nog op school, hij studeert ook nog.
Als ik ongewenst zwanger zou worden, dan zou ik het kind denk ik wel houden. Ik ben echt niet tegen abortus ofzo, vind mensen die dat doen echt goed. Dat ze dat durven enzo. Ik zou dat nooit kunnen. Het is iets van jezelf, iets wat zich aan het ontwikkelen in je buik is. Ik zou zoiets nooooit af kunnen staan. Ik hecht ook nogal snel waarde aan mensen en dingen. Abortus zou voor mij dus geen optie zijn.

[Lissa]

Ja, ik zou het houden. Als mijn kindje geboren wordt zou ik dan 19/20 zijn, dus dat is al een redelijke leeftijd (vergeleken bij 14 tm 16). Mijn vriend en ik zijn gek op elkaar en gek op kinderen, dus we zouden het prachtig vinden. Voorlopig willen mijn ouders me helpen - mocht het gebeuren - want daar heb ik het wel al eens over gehad. Zodat ik op zijn minst mijn studie (tot mijn 22e) af kan maken. Maar ik zou het echt nooit weg laten halen, absoluut niet.