ik ben een persoon met een stempel.
ADHD.
als ik het soms vertel is de reactie veelal verbaasd.
maar door die stempel is het heel moeilijk te kunnen laten zien wie je zelf bent. puur en alleen omdat mijn schoolgenoten wisten dat ik ADHD heb, ben ik in de brugklas weggepest. en de 2e school wou me na een jaar niet meer hebben.
terwijl ik mijn stnkende best deed op alles! ik zal een leuk voorbeeld noemen.
als er in de aula gevochten werd, was ik degene met een waarschuwing, ook al was ik niet eens in de buurt.
want ik zorgde altijd voor onrust.
dat is toch niet eerlijk? voor mensen met een gebroken been houdt men de deur open, aan een downpatient stelt niemand eisen of verwachtingen. en bij mij en heel veel anderen kan niemand iets zien, dus is er ook niets. ofzo.
ik ben het met veel van jullie eens dat er teveel uitzonderingen worden gemaakt. want daardoor gaan mensen ADHD'ers laag inschatten. ze kunnen niet wachten, niet stilzitten... onzin!
ik kamp vooral met een permanent gevoel van rusteloosheid. en dat is niet niks. denk je eens in, continu het gevoel hebben dat je nog zoveel moet doen dat je niet eens precies weet wat... je kan het niet overzien... alles gaat fout... dat is vreselijk lastig, en de maatschappij van nu maakt het er niet beter op.
