Even offtopic hoor.. Maar ik lees wel vaker dat je geen vrienden hebt. Dat lijkt me echt enorm moeilijk en zwaar; dat je op niemand kan terug vallen buiten je familie om.. Ik vind dat echt zo spijtig voor je, echt. 
Nou ja, moeilijk en zwaar. Eerder eenzaam. Al praat ik nu wel weer meer met mijn moeder. En met mensen op internet. ;p En soms heb ik het gevoel dat ik 'achterloop' omdat ik niets meer meemaak en niets echt kan delen met leeftijdsgenoten.
Ja dat vind ik ook.
Hoe komt het dan dat je niet meer bevriend bent met jouw vrienden van vroeger, als ik vragen mag?
Eh. Qua basisschool trok ik nooit op met mensen omdat ik er een goede klik mee had, maar omdat die mijn pad kruisten, en zodoende is dat gewoon verwatert (andere klassen, ruzie, altijd onenigheid, gewoon uit elkaar gegroeid, dat soort dingen). Ik had nog een echte vriendin, maar het voelde voor mij echt als een gunst dat ze aandacht aan mij besteedde (ze was knap en extravert en heel goed met mensen en durfde veel meer en had heel veel vriendjes) en ik durfde ook nooit initiatief te nemen om haar op te zoeken of te bellen oid. Of bijvoorbeeld te vertellen dat ik verliefd was en dergelijke intiemere dingen.
En we waren heeeeel anders. Toen ben ik verhuisd (waardoor ze niet meer om de zoveel tijd gewoon voor mijn deur stond) en uiteindelijk heb ik het laten verwateren, omdat we echt heel anders waren geworden, en ze me heel veel energie koste en omdat ik me begon te irriteren aan haar zwart/wit-visie en opmerkingen als 'haha, ik ga dus echttttt nooit iets beginnen met een neger' en 'ik heb mijn ouders overgehaald op de pvv te stemmen! goed he!' Ik háát dat soort uitspraken, maar ik durfde bij haar er trouwens ook niets van te zeggen.
En met één jongen kon ik het heel goed vinden (de enige met wie ik ooit het idee had dat we op één lijn zaten) en na twee weken oid werd hij verliefd op mij. En ik een beetje op hem en toen hadden we iets op een rare manier en toen ging het uit en omdat ik dus verhuisd was zag ik 'm niet meer automatisch en toen was dat ook weg.
Maar goed, als er maar één iemand is van wie ik ooit dacht 'wauw! ik kan hier gewoon normaal mee omgaan! ik kijk niet tegen hem op EN niet op hem neer en hij volgt mijn redenatie en ik durf alles te zeggen!' dan is het ook gewoon moeilijk om echt vrienden te vinden. Zeker als je introvert bent en alleen tegen mensen durft te praten die zelf nooit zo populair zijn en niet veel zeggen (en die ik vervolgens niet eens echt leuk vind om mee op te trekken).
Maar het is niet heel erg verrassend, mijn ouders hebben ook geen vrienden. En het ligt ook niet aan dat ik geen aardige mensen om mij heen zou hebben, maar gewoon dat ik niet makkelijk contact zoek en niet zo goed met mensen op kan trekken en met de meeste mensen gewoon helemaal niets heb.
En volgens mij maak ik er nu een luchtjeharttopic van, maar eh, sorry daarvoor?
